Pinhel i Almeida • Turystyka amatorska: atrakcje turystyczne Warszawy, Portugalia

Pinhel i Almeida

W PINHEL wytwarza się znakomite czerwone wina i słodycze (smakołyki o nazwie cavaca). Pomijając jednak kwestie kulinarne, mieszkańców jest tak niewielu, że zabytkowe centrum miasta pozostało dosłownie nie tknięte. Obchodząc kruszejące zamkowe mury, przyglądając się świetnie zachowanych lukowych bram wejściowych, błądząc wśród ogrodów i zagonów warzywnych można utracić świadomość XX-wiecznej rzeczywistości. Turyści stojący w jednym z narożników murów ujrzą ruiny romańskiego kościoła – którego fasada zasługuje na dokładniejsze obejrzenie. Z innego miejsca można dostrzec pozostałość po dawnej fortecy, strzelistą wieżę z kunsztownie rzeźbionym nta- nuelińskim oknem.

W mieście na zwiedzających czekają dalsze atrakcje architektoniczne w postaci licznych dworków zatopionych w potężnych ogrodach. Jednym z największych jest ratusz, w którego holu obejrzeć można znakomite fotografie najciekawszych okolicznych budowli. W sąsiednim budynku mieści się miejskie muzeum (pn.-pt. 10.00-12.00 i 14.00-18.00: bezpi.): na parterze nagrobki celtyckie, a na piętrze pamiątki po dawnym klasztorze.

ALMEIDA to prawdopodobnie najbardziej atrakcyjne z wszystkich okolicznych ufortyfikowanych miast granicznych. Jest to znakomicie zachowana XVHI-wieczna twierdza zmurami w kształcie gwiazdy o dwunastu wierzchołkach, z sześcioma strażnicami i tylomaż ścianami osłonowymi – projekt holenderski, z wkładem francuskiego architekta wojskowego Vaubana. Chcąc obejść mury z zewnątrz trzeba przygotować się na czterokilometrowy spacer: pozostający tu na noc na pewno nie oprą się urokowi zachodzącego słońca i grze świateł zapalających się w rozlicznych maleńkich wioskach płaskowyżu Ribacóa. Ten skrawek ziemi był jednym z najpóźniej uznanych jako część Portugalii (w układzie w Alcańices z Hiszpanami w r. 1297) i nietrudno domyślić się, dlaczego tak właśnie się stało, patrząc na ten rozległy, płaski teren. Istotnie, niejeden raz miejsce to oglądało hiszpańskiego okupanta – po raz ostatni w 1762 r. – po którym to wydarzeniu dokończono budowę twierdzy.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>